Certyfikacja halal dla kosmetyku z Korei

Certyfikacja halal dociera do marki zwykle jako pytanie o składnik: podmienić surowiec pochodzenia zwierzęcego, resztę zostawić, o certyfikat wystąpić na końcu. Zanim okaże się, że odpowiedź jest szersza, receptura jest już zwykle zatwierdzona, a opakowanie ma wykonaną formę.

Ta szersza odpowiedź nie jest skomplikowana. Systemy certyfikacji oceniają łańcuch, który wytworzył produkt, a nie sam wykaz składników. Są to systemy krajowe, a nie jeden system międzynarodowy. A koreański zakład produkcyjny jest częścią tego, co oceniają — co czyni ten temat najpierw sprawą produkcyjną, a dopiero potem sprawą dokumentów.

Poniższy tekst ma charakter orientacyjny i nie stanowi opinii zgodnościowej, a źródła pierwotne są na końcu. Ten artykuł celowo nie podaje żadnych dat. Wymagania na tych rynkach się zmieniają, a pytanie o terminy jest tym, przy którym pomyłka kosztuje najwięcej. Tam, gdzie o czymś decyduje termin, tekst mówi o tym wprost i wskazuje, kto może na to odpowiedzieć.

Halal stoi obok zgłoszenia kosmetycznego, a nie w nim

Na rynkach, na których halal znaczy najwięcej, certyfikacja jest osobnym procesem prowadzonym przez inny organ niż ten, który dopuszcza Państwa produkt do sprzedaży.

Indonezja zgłasza kosmetyki do BPOM na podstawie własnych przepisów kosmetycznych, a certyfikację halal prowadzi przez BPJPH na podstawie własnej ustawy o gwarancji produktów halal. Malezja zgłasza kosmetyki do NPRA ścieżką kosmetyczną, a halal certyfikuje przez JAKIM w ramach systemu malezyjskiego. Dwa organy, dwie procedury, dwa zestawy dokumentów.

Marka, która planuje wejście na rynek wyłącznie wokół zgłoszenia, zaplanowała część drogi. Decyzja o halal ma konsekwencje dla receptury, dla zaopatrzenia w surowce i dla ustaleń produkcyjnych, więc należy do planu obok sprawdzania składników, a nie za nim. W kolejności, w jakiej to się dzieje, opisują to obie strony rynkowe — koreańska produkcja kosmetyków na rynek indonezyjski i koreańska produkcja kosmetyków na rynek malezyjski.

Na co naprawdę patrzy ocena

Certyfikat halal jest stwierdzeniem o produkcie i o łańcuchu, który za nim stoi. Do tej oceny wchodzą cztery rzeczy, a tylko pierwszą widać na karcie receptury.

Pochodzenie surowca. Nie tylko czym materiał jest, ale skąd pochodzi i jak został wytworzony. Dwóch dostawców może oferować składnik o tej samej nazwie z różnymi odpowiedziami na to pytanie.

Substancje pomocnicze w produkcji. Materiały używane w trakcie wytwarzania, które nie zostają w produkcie gotowym. Leżą poza wykazem składników — i dokładnie dlatego receptura wyglądająca na akceptowalną w wykazie może mimo to wywołać pytanie.

Mycie i rozdzielenie produkcji na linii. Co jeszcze powstaje na tych urządzeniach i co dzieje się między produktami. Receptura sama w sobie akceptowalna może i tak nie przejść na pytaniu o wspólne urządzenia.

Zakład. Ponieważ trzy powyższe punkty są właściwościami zakładu produkcyjnego, a nie dokumentu, koreański zakład staje się częścią tego, co jest certyfikowane.

Ten ostatni punkt waży najwięcej. Certyfikacja halal nie jest dokumentem, który marka kompletuje na rynku docelowym i dopina do gotowego produktu. Sięga wstecz, do tego, gdzie i jak produkt powstaje — dlatego ta decyzja należy do kryteriów wyboru partnera produkcyjnego, a nie do zadań zamykających projekt.

Surowce, które zwykle rodzą pytania

Na większość pytań podnoszonych w praktyce składają się trzy grupy materiałów.

Materiały pochodzenia zwierzęcego. Tu całym pytaniem jest pochodzenie surowca, a odpowiedź zależy od konkretnego materiału i konkretnego dostawcy.

Część emulgatorów i niektóre alkohole. Emulgator rodzi to samo pytanie o pochodzenie co składnik aktywny, bo rozstrzyga o tym pochodzenie, a nie funkcja. Alkohol skażony jest w koreańskiej recepturze częsty i rodzi zarówno pytania certyfikacyjne, jak i pytania o odbiór konsumencki na tych rynkach. Najczęściej przeoczaną wersją jest alkohol użyty jako nośnik składnika aktywnego, bo łatwo go przeoczyć w wykazie.

Składniki aktywne pochodzenia morskiego. Ta grupa waży nieproporcjonalnie dużo, bo są to dokładnie te materiały, z których koreańska receptura jest znana. Podmiana rozstrzygnięta po badaniach stabilności kosztuje cykl opracowania, a nie rozmowę.

Te trzy grupy warto traktować jako miejsca, w których pytania zwykle się pojawiają, a nie jako listę zakazów. Rozstrzygają systemy, rozstrzygają materiał po materiale, a odpowiedź potrafi zależeć od dostawcy tak samo jak od nazwy składnika. Marka może wcześnie zapytać, które materiały w zamierzonym kierunku wymagałyby oświadczenia o pochodzeniu — na to pytanie opracowanie receptury potrafi odpowiedzieć, kiedy konsystencja jest jeszcze otwarta.

Cztery rynki, cztery różne odpowiedzi

Marki rutynowo planują ten region jako jeden problem halal. To nie jest jeden problem, a cztery poniższe stanowiska nie są punktami na jednej skali, które dałoby się uśrednić.

Indonezja. Ustawa o gwarancji produktów halal wprowadza kosmetyki w etapowy obowiązek certyfikacji, w którym obowiązki wchodzą według ustalonych harmonogramów. To, czy i kiedy dotyczy on konkretnego produktu, zależy od typu produktu i od aktualnego etapu, więc stanowisko dla Państwa konkretnego produktu warto ustalić z indonezyjskim partnerem przed opracowaniem receptury, a nie po nim. Ten artykuł nie podaje tego harmonogramu. On się zmienia, a błędna data kosztuje tu więcej niż brak daty.

Malezja. Certyfikacja jest tu bliższa decyzji handlowej niż obowiązkowi prawnemu. Jest to jednak decyzja o twardej krawędzi: malezyjski znak halal nie może pojawić się na opakowaniu, które nie zostało certyfikowane w systemie malezyjskim, a dla dużej części tego rynku brak znaku jest sam w sobie odpowiedzią.

Zjednoczone Emiraty Arabskie. Certyfikacja nie jest dla kosmetyków powszechnie obowiązkowa, ale oczekuje jej część sieci handlowych i ceni ją znacząca część konsumentów. Warto traktować to jako pytanie o kanał i potwierdzić, czego oczekuje Państwa konkretna sieć albo platforma, zanim powstanie receptura — koreańska produkcja kosmetyków na rynek ZEA pokazuje, gdzie to leży wśród pozostałych wymagań.

Singapur. Certyfikacja halal nie jest tam warunkiem sprzedaży kosmetyków, a marki nie certyfikują się z Singapuru na cały region. Jeśli w planie jest Malezja albo Indonezja, decyzja zapada względem tamtych systemów, a singapurska siedziba nie zmienia w tym nic — zob. koreańska produkcja kosmetyków na rynek singapurski.

Uznanie między systemami to nie to samo co przeniesienie

Jedno zdanie wykonuje w tym temacie większość pracy i ma dwie połowy. Żadnej z nich nie należy cytować bez drugiej.

Malezja uznaje zagraniczne jednostki certyfikujące. To uznanie skraca drogę do systemu malezyjskiego; samo w sobie nie umieszcza malezyjskiego znaku na opakowaniu.

Kto weźmie tylko pierwszą połowę, wyciągnie wniosek, że certyfikat uzyskany gdzie indziej jest w Malezji akceptowany. Kto weźmie tylko drugą, wyciągnie wniosek, że zaczyna od zera. Ani jedno, ani drugie nie jest prawdą, a odległość między tymi wnioskami to realne pieniądze i realny czas. Użyteczne pytanie brzmi, która droga dotyczy produktu wytworzonego w Korei, i warto zadać je jednostce certyfikującej albo miejscowemu partnerowi, zanim któreś z tych założeń wejdzie do planu.

Ta sama ostrożność dotyczy samego znaku. Znak halal danego systemu należy do tego systemu i pojawia się na opakowaniu tylko tam, gdzie produkt został w nim certyfikowany — w Indonezji oznaczenie halal wchodzi tam, gdzie certyfikacja ma zastosowanie; w Malezji znak malezyjski wchodzi tam, gdzie certyfikował system malezyjski. Projekt graficzny zaplanowany wokół znaku, na który jeszcze nie zapracowano, to projekt graficzny, który zostanie wydrukowany dwa razy.

O co pytać partnera produkcyjnego

Ponieważ zakład jest częścią tego, co się ocenia, większość tych pytań kieruje się do producenta, a nie na rynek docelowy. Warto je zadać przed wyborem partnera, a nie po nim.

• Które certyfikaty ma obecnie ten konkretny zakład i dla których linii? Certyfikaty należą do zakładów, a nie do firm, a lista na stronie firmowej opisuje sieć. Różnicę dla każdego z systemów, o które pytają kupujący, rozkłada na części strona o tym, co certyfikat faktycznie obejmuje.
• Czy certyfikowany program powstaje na dedykowanych urządzeniach, czy na wspólnych, z określoną procedurą między produktami? To jest pytanie o wspólne urządzenia w swojej praktycznej postaci.
• Czy producent może dostarczyć oświadczenia o pochodzeniu dla każdego surowca, łącznie z materiałami, których nie ma w wykazie składników?
• Kto składa wniosek do jednostki certyfikującej — producent, marka czy posiadacz licencji na rynku docelowym? Odpowiedź różni się między systemami i rozstrzyga, kto wykonuje pracę.
• Co się dzieje, jeśli w trakcie programu zmieni się dostawca surowca?

Partner, który odpowiada na to wprost, mówi Państwu coś użytecznego niezależnie od tego, jakie są odpowiedzi. Szerszą wersję tej rozmowy opisuje tekst o tym, jak sprawdzić koreańskiego producenta kosmetyków.

Czego nie możemy zrobić

Seoul Coslab nie ma własnych linii produkcyjnych. Koordynujemy opracowanie i produkcję u koreańskich partnerów, więc nie posiadamy własnego certyfikatu produkcyjnego i żadnego nie przedstawiamy — również w tym temacie.

Nie możemy uzyskać dla Państwa certyfikatu halal. Certyfikat wydaje jednostka certyfikująca zgodnie z procedurą własnego systemu i przypisuje się on do produktu i zakładu, a nie do partnera koordynującego.

Nie możemy z góry powiedzieć, który partner ma który certyfikat. Zależy to od wybranego partnera produkcyjnego i od projektu. Kiedy partner zostanie dobrany do projektu, potwierdzamy aktualne stanowisko dla konkretnego zakładu i linii, na której produkt by powstał, i przesyłamy dowód zamiast deklaracji.

Nie możemy powiedzieć Państwu, jaki jest aktualny stan prawny na rynku docelowym. To należy do jednostki certyfikującej i do Państwa miejscowego partnera, dla Państwa konkretnego produktu.

Dostarczamy natomiast produkcyjną stronę oceny: pełną recepturę ilościową i specyfikacje surowców, oświadczenia o pochodzeniu surowców i o substancjach pomocniczych w produkcji na potrzeby oceny halal, świadectwa analizy dla poszczególnych partii, metodę wytwarzania i dokumentację zakładu oraz współpracę po stronie produkcyjnej tam, gdzie system ocenia zakład. Ta dokumentacja idzie razem z resztą kompletu dokumentów eksportowych opisanego na stronie eksport kosmetyków z Korei na Państwa rynek, a badania, które za nią stoją, opisuje kontrola jakości i badania kosmetyków w Korei. W obrębie całej linii to samo pytanie trzeba rozstrzygnąć typ produktu po typie produktu, co czyni z tego sprawę planistyczną w takim samym stopniu jak regulacyjną — zob. koreańska produkcja kosmetyków pielęgnacyjnych.

Najczęstsze pytania

Czy certyfikacja halal jest w Indonezji obowiązkowa dla kosmetyków?

Indonezyjska ustawa o gwarancji produktów halal wprowadza kosmetyki w etapowy obowiązek certyfikacji, w którym obowiązki wchodzą według ustalonych harmonogramów. Ponieważ stanowisko zależy od typu produktu i od aktualnego etapu, warto potwierdzić je dla Państwa konkretnego produktu u indonezyjskiego partnera przed opracowaniem receptury, a nie po nim. Harmonogramu tutaj nie publikujemy — błędna data w tej sprawie kosztuje więcej niż brak daty.

Czy możemy użyć certyfikatu halal z jednego kraju w innym?

Nie jako zamiennika. Malezja i Indonezja prowadzą osobne systemy przez osobne jednostki, z osobnymi znakami, a certyfikat wydany w jednym nie jest automatycznie akceptowany przez drugi. Malezja uznaje zagraniczne jednostki certyfikujące, co skraca drogę do systemu malezyjskiego, samo w sobie nie umieszczając malezyjskiego znaku na opakowaniu. Warto zapytać, która droga dotyczy produktu wytworzonego w Korei, zamiast zakładać którąkolwiek ze skrajności.

Czy certyfikacja halal dotyczy tylko wykazu składników?

Nie, i to najczęstsze nieporozumienie. Wchodzą do niej pochodzenie surowca, substancje pomocnicze w produkcji oraz mycie i rozdzielenie produkcji na linii — co oznacza, że koreański zakład jest częścią tego, co jest certyfikowane. Receptura wyglądająca na akceptowalną w wykazie może i tak nie przejść na pytaniu o wspólne urządzenia.

Czy certyfikacja halal jest wymagana dla kosmetyków w ZEA?

Nie jest tam powszechnie obowiązkowa, ale oczekuje jej część sieci handlowych i ceni ją duża część konsumentów. Warto traktować to jako pytanie o kanał: potwierdzić, czego oczekuje Państwa konkretna sieć albo platforma, zanim receptura zostanie zamknięta, bo podmiana po fakcie kosztuje cykl opracowania.

Czy certyfikować się w Singapurze, żeby pokryć region?

Nie. Singapur nie czyni z certyfikacji halal warunku sprzedaży kosmetyków, a marki nie certyfikują się stamtąd na cały region. Malezja certyfikuje przez JAKIM w ramach własnego systemu, a Indonezja prowadzi własną jednostkę i własną procedurę — decyzja zapada względem tych systemów, a nie względem regionalnej siedziby.

Czy Seoul Coslab może załatwić dla nas certyfikację halal?

Nie. Nie mamy własnych linii produkcyjnych ani własnego certyfikatu, więc certyfikacja zależy od wybranego partnera produkcyjnego i od projektu. Robimy natomiast to: kiedy partner zostanie dobrany, potwierdzamy aktualne stanowisko dla konkretnego zakładu i dostarczamy recepturę, oświadczenia o pochodzeniu surowców i o substancjach pomocniczych w produkcji, metodę wytwarzania i dokumentację zakładu, o które ocena halal prosi stronę produkcyjną.

Ta strona zawiera informacje ogólne służące planowaniu produkcji. Nie stanowią one porady prawnej ani regulacyjnej, nie mają mocy prawnej i nie można z nich wywodzić żadnych roszczeń. Wymogi różnią się między rynkami i zmieniają się w czasie — przed podjęciem działań należy potwierdzić aktualny stan we właściwym urzędzie lub u wykwalifikowanego doradcy.