Przejdź do treści
SeoulCoslab
Regulacje i zgodność

Zgłoszenie kosmetyku w ASEAN — jak to działa

Zgłoszenie kosmetyku w ASEAN składa się w każdym kraju osobno. Kto zgłasza w Wietnamie, Tajlandii, Indonezji, Malezji i na Filipinach i co zawiera PIF.

Opublikowano 20 listopada 2026Seoul CoslabOstatnia weryfikacja 20 listopada 2026
Otwarte kartonowe pudełko wysyłkowe wyściełane pogniecionym papierem, a w nim gładka biała butelka, dwie tuby, butelka z pompką i słoiczek; obok zamknięte pudełko, na jasnym drewnianym stole w cieniu liści palmy

Zgłoszenie kosmetyku w ASEAN nie jest jednym zgłoszeniem regionalnym. Dyrektywa kosmetyczna ASEAN harmonizuje załączniki dotyczące składników, oznakowanie i zasady dotyczące oświadczeń, ale produkt trzeba zgłosić osobno, przed sprzedażą, w każdym państwie członkowskim, w którym będzie sprzedawany, a zgłoszenia dokonuje firma albo osoba z siedzibą w tym państwie. Koreański producent nie może dokonać zgłoszenia w żadnym z omawianych tu krajów.

Ten tekst wyjaśnia, co dyrektywa harmonizuje, kto może być posiadaczem zgłoszenia w Wietnamie, Tajlandii, Indonezji, Malezji i na Filipinach i co trafia do stojącej za nim dokumentacji produktu. Przepisy krajowe się zmieniają, a szczegóły dotyczące poszczególnych krajów odpowiadają opublikowanym tekstom według stanu na listopad 2026. Tekst ma charakter poglądowy i nie jest opinią o zgodności; źródła pierwotne podajemy na końcu.

Co harmonizuje dyrektywa kosmetyczna ASEAN, a co zostawia poszczególnym krajom

Dyrektywa kosmetyczna ASEAN (ACD) to część B (Schedule B) Porozumienia w sprawie zharmonizowanego systemu regulacji kosmetyków ASEAN, podpisanego w Phnom Penh 2 września 2003. Państwa członkowskie zobowiązały się wdrożyć ją w pełni do 1 stycznia 2008 i od tego czasu stosują ją razem z jej załącznikami i dodatkami.

Art. 1 ust. 3 rozstrzyga pytanie, z którym przychodzi większość marek. Stanowi, że firma albo osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu na rynek zgłasza go organowi regulacyjnemu każdego państwa członkowskiego, w którym produkt będzie wprowadzany do obrotu. Harmonizacja dotyczy wymogów, które produkt musi spełnić, a nie samego zgłoszenia.

Ustalane na poziomie ASEANUstalane przez każde państwo członkowskie
Załączniki dotyczące składników: substancje zakazane (II), substancje dozwolone z ograniczeniami (III), barwniki (IV), konserwanty (VI), filtry UV (VII)Samo zgłoszenie, jego forma i okres ważności
Wymogi dotyczące oznakowania (art. 6, dodatek II)Kto może być posiadaczem zgłoszenia
Wytyczne dotyczące oświadczeń (art. 7, dodatek III)Język etykiety
Zawartość informacji o produkcie (art. 8)Dokładne miejsce przechowywania dokumentacji (poza adresem z etykiety, o którym mówi art. 8) i okres jej przechowywania
Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa (art. 3)Nadzór po wprowadzeniu do obrotu i egzekwowanie przepisów

Trzy szczegóły w załącznikach często zaskakują. Po pierwsze, załącznik V nie jest wykazem substancji zakazanych: produkty zawierające substancje z załącznika V w ogóle nie wchodzą w zakres dyrektywy. Po drugie, choć tekst dyrektywy odsyła do wykazów składników z dawnej unijnej dyrektywy kosmetycznej 76/768/EWG, załączniki ASEAN zmienia według własnego harmonogramu Komitet Kosmetyczny ASEAN i jego organ naukowy, które zbierają się dwa razy w roku, więc załączniki nie idą po prostu za zmianami unijnymi. Po trzecie, wykazy się zmieniają: singapurska agencja HSA (Health Sciences Authority) podaje, że obecne załączniki zaktualizowano w czerwcu 2026, dlatego przed oparciem się na jakiejkolwiek kopii warto sprawdzić datę wersji. Receptura, która spełnia już przepisy unijne i została już zgłoszona w CPNP, to mocny punkt wyjścia, ale i tak trzeba ją sprawdzić względem wykazów ASEAN, a w przypadku produktu przeciwsłonecznego zacząć od filtrów UV.

Przy oświadczeniach wraca poziom krajowy. Art. 7 stanowi, że oświadczenia muszą być zgodne z wytycznymi ASEAN i że „co do zasady oświadczenia dotyczące produktu podlegają kontroli krajowej”. Każde deklarowane działanie musi być uzasadnione solidnymi dowodami, samą recepturą albo jednym i drugim. Sprawdzenie załączników i przegląd oświadczeń należą do etapu opracowania receptury, gdy rynki docelowe są już znane, a nie do etapu po przygotowaniu projektu graficznego etykiety.

Kto może dokonać zgłoszenia kosmetyku w ASEAN?

Zgłoszenia może dokonać wyłącznie podmiot z siedzibą w danym kraju. Każdy z pięciu opisanych niżej przepisów nazywa ten podmiot inaczej i żaden nie pozwala, by producent spoza tego kraju dokonał zgłoszenia bezpośrednio. Zgłaszającym jest zwykle importer albo dystrybutor, a w niektórych krajach może nim być własna lokalna spółka marki.

KrajOrganKto może dokonać zgłoszeniaOkres ważności zgłoszenia
WietnamDepartament ds. Leków (Drug Administration of Vietnam), Ministerstwo ZdrowiaOrganizacja albo osoba fizyczna uprawniona do prowadzenia obrotu kosmetykami w Wietnamie5 lat od wydania, potem ponowne zgłoszenie przed upływem ważności
TajlandiaAgencja Żywności i Leków Tajlandii (Thai FDA)Osoba prawna zarejestrowana w Tajlandii albo obywatel Tajlandii w wieku co najmniej 20 lat3 lata; wniosek o odnowienie w ciągu 180 dni przed upływem ważności
IndonezjaBPOMW przypadku kosmetyku importowanego wyłącznie importer działający w branży kosmetycznejDo 3 lat, z możliwością odnowienia
MalezjaNPRASpółka lokalna zarejestrowana w Komisji Spółek Malezji (Companies Commission of Malaysia)2 lata; odnowienie najpóźniej miesiąc przed upływem ważności
FilipinyFDA, Center for Cosmetics and Household/Urban Hazardous Substances Regulation and Research (CCHUHSRR)Podmiot kosmetyczny z licencją, składający zgłoszenie przez portal FDA ePortalAktualny okres ważności należy potwierdzić w FDA

Z tej tabeli wynikają dwie konsekwencje. Po pierwsze, dostęp do rynku ma ten, kto posiada zgłoszenie, dlatego umowę dystrybucyjną i zgłoszenie warto negocjować razem. Indonezja mówi to wprost: jedną nazwę kosmetyku może zgłosić tylko jeden wnioskodawca, a jeśli marka odwoła importera przed czasem, nowy importer potrzebuje poświadczonego notarialnie pisma o definitywnym zakończeniu współpracy, a BPOM może cofnąć zgłoszenie poprzedniego importera. Po drugie, okresy ważności są różne, więc wprowadzenie produktu na pięć rynków oznacza pięć kalendarzy odnowień. Przepis wietnamski wymaga po pięciu latach ponownego zgłoszenia produktu, a nie zwykłego przedłużenia.

Singapur działa według tego samego wzoru. Wdraża ACD od 1 stycznia 2008, zgłoszenia do HSA dokonuje spółka zarejestrowana w Singapurze, a zgłoszenie singapurskie nie obejmuje reszty regionu. Różnicę między bazą regionalną a zgłoszeniem regionalnym omawia strona o rynku singapurskim.

Co poświadcza potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia, a czego nie

Dwa z cytowanych tu tekstów odnoszą się do tej kwestii wprost i oba opisują deklarację, a nie dopuszczenie. Wietnamski okólnik stanowi, że numer potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia nie poświadcza, że produkt jest bezpieczny, skuteczny albo zgodny z porozumieniem ASEAN. W pilotażu automatycznego zgłaszania z 2026 roku filipińska FDA podaje, że automatycznie wydane świadectwo zgłoszenia produktu (Certificate of Product Notification) jedynie potwierdza złożenie wniosku i nie stanowi dopuszczenia przez FDA ani uprzedniej oceny technicznej. Tajlandia dodaje regułę dotyczącą kolejności: tajska ustawa o kosmetykach pozwala zgłaszającemu wytwarzać albo importować produkt dopiero po wydaniu potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia.

Kontrola, która waży najwięcej, przychodzi później. ACD zobowiązuje państwa członkowskie do nadzoru po wprowadzeniu produktów do obrotu, a filipińska FDA wymienia, na co patrzą jej inspektorzy: na ważność licencji podmiotu i zgłoszenia oraz na to, czy składniki zadeklarowane w zgłoszeniu zgadzają się z tymi na opakowaniu. Przy niezgodności produkt uznaje się za niezgłoszony. Ponieważ dokumentacja musi być łatwo dostępna dla organu od chwili, gdy produkt jest na rynku, musi być kompletna w dniu premiery, a nie dopiero wtedy, gdy zapyta o nią inspektor.

Co trafia do dokumentacji produktu i kto ją dostarcza?

Dokumentacja produktu zawiera recepturę, specyfikacje, metodę wytwarzania zgodną z dobrą praktyką produkcji, ocenę bezpieczeństwa, dane o działaniach niepożądanych i uzasadnienie oświadczeń. Większość danych jakościowych dostarcza producent, a resztę zgłaszający i wykwalifikowana osoba oceniająca bezpieczeństwo. Art. 8 ACD wymaga, by podmiot wprowadzający produkt na rynek przechowywał te informacje tak, by były łatwo dostępne dla organu pod adresem podanym na etykiecie, w języku narodowym albo w języku łatwo zrozumiałym dla organu.

Wytyczne ASEAN zalecają podział tej dokumentacji produktu ASEAN (PIF) na cztery części i wprost stwierdzają, że same nie są dokumentem prawnym. Wiążący obowiązek wynika z art. 8 i z prawa każdego kraju.

Część (według wytycznych ASEAN)Co zawieraSkąd pochodzi
I. Dokumenty administracyjne i podsumowanie produktuTożsamość produktu, etykieta, oświadczenie o wytwarzaniu zgodnie z GMP, podpisane oświadczenie o bezpieczeństwie wskazujące osobę oceniającą bezpieczeństwo i jej kwalifikacjeZgłaszający, osoba oceniająca bezpieczeństwo, producent
II. Dane jakościowe surowcówSpecyfikacje surowców i metody badańProducent i dostawcy surowców
III. Dane jakościowe produktu gotowegoReceptura, podsumowanie procesu wytwarzania, specyfikacje i metody badań produktu gotowego, podsumowanie danych o stabilności, jeśli trwałość jest krótsza niż 30 miesięcyProducent
IV. Dane o bezpieczeństwie i skutecznościOcena bezpieczeństwa, dane o działaniach niepożądanych, uzasadnienie oświadczeńOsoba oceniająca bezpieczeństwo, producent, zgłaszający

Według wytycznych część I powinna być dostępna od razu, a pozostałe części w uzgodnionym terminie od 15 do 60 dni kalendarzowych od wezwania organu. Wersje krajowe mają inny układ. Tajska dokumentacja ma trzy części, może być po tajsku albo po angielsku i jest przechowywana w miejscu wytwarzania albo importu. Indonezja nazywa swoją dokumentację DIP (Dokumen Informasi Produk), wymaga, by była gotowa przed zgłoszeniem, wymaga od importera osoby technicznej odpowiedzialnej za produkt, która tę dokumentację rozumie, i wymienia brak DIP jako podstawę unieważnienia zgłoszenia. Malezja przyjmuje PIF po malajsku (Bahasa Malaysia) albo po angielsku. Filipiny przyjmują język angielski albo filipiński i wymagają przechowywania dokumentacji pod adresem podanym w zgłoszeniu.

Okres przechowywania dokumentacji również ustala każdy kraj. Wytyczne ASEAN jedynie zalecają co najmniej trzy lata od ostatniego wprowadzenia produktu do obrotu. Prawo wietnamskie wyznacza trzy lata od ostatniej partii, tajskie trzy lata od zakończenia dystrybucji produktu, a filipińskie trzy lata od wyczerpania zapasów w handlu detalicznym albo okres z własnej procedury firmy, zależnie od tego, który jest dłuższy.

Większość części II i III może pochodzić wyłącznie od strony produkcyjnej. Seoul Coslab koordynuje tę dokumentację ze swoimi producentami partnerskimi w zakresie projektu, w ramach wsparcia eksportowego i regulacyjnego z Korei; raporty pochodzą z kontroli opisanych w przeglądzie badań jakości kosmetyku przed premierą. Same dokumenty opisuje tekst dokumenty eksportowe kosmetyków z Korei, a dane o stabilności tekst o badaniach stabilności kosmetyków.

Na kilku z tych rynków marka nie musi przekazywać importerowi pełnej receptury. Wytyczne ASEAN pozwalają właścicielowi produktu przesłać informacje poufne bezpośrednio organowi na jego żądanie, a przepisy tajskie i filipińskie przewidują to samo. Indonezja wymaga od importera więcej: musi on mieć gotową dokumentację DIP i osobę techniczną, która ją rozumie.

Uwagi o poszczególnych krajach przed podpisaniem umowy z dystrybutorem

Wietnam. W przypadku kosmetyków importowanych okólnik z 2011 roku wymaga pełnomocnictwa od producenta albo właściciela produktu, z poświadczonym podpisem i legalizacją konsularną, chyba że zachodzi zwolnienie. Wietnam zaczął stosować konwencję apostille 11 września 2026. To, czy konkretny koreański dokument wymaga teraz tylko apostille, trzeba potwierdzać dokument po dokumencie z Państwa partnerem w Wietnamie. Treść etykiety może być po angielsku albo po wietnamsku, ale sposób użycia, nazwa i adres podmiotu odpowiedzialnego oraz ostrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa muszą być po wietnamsku. Strona o produkcji w Korei na rynek wietnamski umieszcza to w szerszym obrazie rynku.

Tajlandia. Produkty importowane wymagają, razem ze zgłoszeniem, pełnomocnictwa od właściciela produktu albo producenta albo licencji na znak towarowy. Etykieta w języku tajskim jest wymagana przed sprzedażą, choć import może przejść odprawę celną bez niej. Wejście na rynek poza samym zgłoszeniem omawia tekst o wejściu na rynek tajski.

Indonezja. Rozporządzenie BPOM nr 20 z 2026 roku weszło w życie 3 listopada 2026 i zastąpiło rozporządzenie nr 21 z 2022 roku, więc starsze opracowania powołujące się na numery artykułów z 2022 roku są nieaktualne. Importowany kosmetyk zgłasza importer, jako produkt gotowy. Importer potrzebuje ważnego pisma o ustanowieniu go przedstawicielem, po indonezyjsku i/lub po angielsku, świadectwa wolnej sprzedaży, ponieważ Korea leży poza ASEAN, oraz certyfikatu GMP dla producenta z siedzibą poza ASEAN. Certyfikacja halal to osobny obowiązek. Według stanu na listopad 2026 rozporządzenie rządowe nr 40 z 2026 roku, obowiązujące od 14 października 2026, wydłużyło okres stopniowego wprowadzania obowiązku halal dla kosmetyków do 17 października 2028, a BPJPH, indonezyjski urząd ds. halal, podaje, że sam obowiązek pozostaje bez zmian. Co to oznacza dla receptury, opisuje tekst o certyfikacji halal dla kosmetyku z Korei, a szerszy obraz rynku strona o koreańskiej produkcji kosmetyków na rynek indonezyjski.

Malezja. Posiadacz zgłoszenia może, ale nie musi być właścicielem produktu, co pozwala marce działać przez dystrybutora albo przez własną spółkę malezyjską. Etykiety są po malajsku i/lub po angielsku. Logo halal jest dobrowolne i można go używać tylko wtedy, gdy produkt ma certyfikat JAKIM albo jednostki uznawanej przez JAKIM. W przypadku producenta spoza Malezji dowody GMP wydane albo poświadczone w kraju produkcji przedstawia się wtedy, gdy zażąda ich NPRA. Resztę omawia strona o koreańskiej produkcji kosmetyków na rynek malezyjski.

Filipiny. Zgłoszenia dokonuje podmiot kosmetyczny z licencją, a jego wynikiem jest świadectwo zgłoszenia produktu (Certificate of Product Notification). Po premierze sprawdza się zarówno licencję, jak i zgłoszenie, dlatego wykaz składników na etykiecie musi dokładnie odpowiadać wykazowi ze zgłoszenia.

Sama etykieta to osobna lista kontrolna dla każdego rynku, którą omawia nasz przewodnik po oznakowaniu kosmetyków według krajów.

Najczęstsze pytania

Czy jedno zgłoszenie kosmetyku w ASEAN obejmuje wszystkie państwa członkowskie?

Nie. Art. 1 ust. 3 dyrektywy kosmetycznej ASEAN wymaga zgłoszenia organowi każdego państwa członkowskiego, w którym produkt będzie wprowadzany do obrotu. Praca nad recepturą przenosi się na cały region, bo załączniki są wspólne. Zgłoszenie, lokalny posiadacz zgłoszenia i etykieta są w każdym kraju osobne.

Czy zgłoszenia może dokonać koreański producent albo Seoul Coslab?

Nie. Każdy z omawianych tu krajów wymaga, by zgłaszający miał siedzibę na miejscu: w Wietnamie jest to podmiot uprawniony do obrotu kosmetykami, w Tajlandii spółka zarejestrowana w Tajlandii, w Indonezji indonezyjski importer, w Malezji spółka zarejestrowana w Malezji, a na Filipinach podmiot kosmetyczny z licencją filipińskiej FDA. Seoul Coslab koordynuje dokumentację produkcyjną ze swoimi producentami partnerskimi w zakresie projektu, tak by zgłaszający mógł z niej korzystać.

Jak długo jest ważne zgłoszenie kosmetyku w ASEAN?

To zależy od kraju. Według stanu na listopad 2026 opublikowane okresy wynoszą pięć lat w Wietnamie (po nich produkt zgłasza się ponownie), trzy lata w Tajlandii, do trzech lat w Indonezji i dwa lata w Malezji. Okres ważności na Filipinach należy potwierdzić w FDA. Każdy kraj ma własną procedurę i termin odnowienia.

Czy nasz importer musi znać pełną recepturę?

Nie na każdym rynku. Według wytycznych ASEAN dotyczących PIF oraz przepisów tajskich i filipińskich właściciel produktu może przesłać informacje poufne organowi na jego żądanie. Indonezja wymaga więcej: dokumentacja DIP musi być gotowa przed zgłoszeniem, a importer potrzebuje osoby technicznej, która ją rozumie. Warto z góry uzgodnić, kto w którym kraju przechowuje którą część.

Czy zgłoszenie to to samo co dopuszczenie?

Nie. Wynika to wprost z wietnamskiego okólnika i z pilotażu automatycznego zgłaszania prowadzonego przez filipińską FDA w 2026 roku. Wietnamskie potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia nie poświadcza, że produkt jest bezpieczny albo zgodny z przepisami, a filipińska FDA podaje, że automatycznie wydane świadectwo potwierdza złożenie wniosku, a nie dopuszcza produktu. Główna kontrola następuje po premierze, więc dokumentacja produktu musi być kompletna przed pierwszą sprzedażą.

Źródła
  1. Agreement on the ASEAN Harmonized Cosmetic Regulatory Scheme (Schedule B: ASEAN Cosmetic Directive) — ASEAN Secretariat
  2. ASEAN Cosmetic Directive: Guidelines for Product Information File (PIF) — ASEAN Secretariat
  3. ASEAN Cosmetic Directive — Health Sciences Authority, Singapore
  4. Circular 06/2011/TT-BYT on the management of cosmetic products — Government of Vietnam, legal documents portal
  5. Notice on applying the Apostille in place of consular legalisation from 11 September 2026 — Embassy of Vietnam in New Zealand, Ministry of Foreign Affairs of Vietnam
  6. Notification of the Ministry of Public Health B.E. 2561 (2018) on Cosmetic Notification — Thai Food and Drug Administration
  7. Notification of the Ministry of Public Health B.E. 2560 (2017) on Collection of Information Pertaining to Cosmetics — Thai Food and Drug Administration
  8. Cosmetics Act B.E. 2558 (2015) — Thai Food and Drug Administration
  9. Peraturan BPOM No. 20 Tahun 2026 tentang Tata Cara Pengajuan Notifikasi Kosmetik — Badan Pengawas Obat dan Makanan (BPOM), Indonesia
  10. Penyesuaian Penahapan Kewajiban Sertifikasi Halal Diatur dalam PP 40 Tahun 2026, Begini Rinciannya — BPJPH, Ministry of Religious Affairs, Republic of Indonesia
  11. Guidelines for Control of Cosmetic Products in Malaysia: Cosmetic Notification — National Pharmaceutical Regulatory Agency (NPRA), Malaysia
  12. Guidelines for Control of Cosmetic Products in Malaysia: Glossary — National Pharmaceutical Regulatory Agency (NPRA), Malaysia
  13. Guidelines for Control of Cosmetic Products in Malaysia: Regulatory Requirements for Cosmetics — National Pharmaceutical Regulatory Agency (NPRA), Malaysia
  14. FDA Circular No. 2023-001: Updated Guidelines on Product Information File (PIF) for Cosmetic Products — Food and Drug Administration, Philippines
  15. FDA Advisory No. 2026-1544: Pilot Implementation of the Automatic Notification System for Cosmetic Products — Food and Drug Administration, Philippines
  16. FDA Advisory No. 2020-800: Understanding Post-Marketing Surveillance of Cosmetic Products — Food and Drug Administration, Philippines

Ta strona zawiera informacje ogólne służące planowaniu produkcji. Nie stanowią one porady prawnej ani regulacyjnej, nie mają mocy prawnej i nie można z nich wywodzić żadnych roszczeń. Wymogi różnią się między rynkami i zmieniają się w czasie — przed podjęciem działań należy potwierdzić aktualny stan we właściwym urzędzie lub u wykwalifikowanego doradcy.

Zacznijmy brief produktowy

Stwórzmy razem
przyszłość kosmetyków.

Zacznijmy brief produktowy →