Przejdź do treści
SeoulCoslab
Regulacje i zgodność

Oznakowanie kosmetyków według krajów: lista kontrolna

Oznakowanie kosmetyków w Korei, UE, Wielkiej Brytanii, USA, Japonii, na Tajwanie, w ASEAN i Arabii Saudyjskiej: język, składniki, daty i kto jest wskazany.

Opublikowano 20 listopada 2026Seoul CoslabOstatnia weryfikacja 20 listopada 2026
Biała butelka z pompką i biała tuba z pustymi polami na etykietę, obok rolka pustych białych etykiet i stalowa linijka na jasnej kamiennej powierzchni, z boku gałązka suszonych kwiatów

Wymagania dotyczące oznakowania kosmetyków różnią się w zależności od kraju, ale większość rynków korzysta z jednego zestawu pozycji: nazwy produktu, zawartości, numeru partii, daty albo okresu po otwarciu, środków ostrożności, pełnego wykazu składników i wskazanego podmiotu odpowiedzialnego, choć nie każdy rynek wymaga każdej z nich. Zmieniają się język, system nazewnictwa składników, reguła dotycząca daty i to, kto musi być wskazany na opakowaniu.

Ten tekst zestawia te różnice dla Korei, Unii Europejskiej, Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Japonii, Tajwanu, ram ASEAN i Arabii Saudyjskiej, według brzmienia przepisów z listopada 2026. Ma charakter poglądowy i nie jest opinią o zgodności; źródła pierwotne podajemy na końcu. Odpowiedzialność prawna za etykietę spoczywa na podmiocie wskazanym przez przepisy danego rynku, a rzadko jest nim fabryka.

Co musi podawać etykieta kosmetyku na każdym rynku?

Większość opisanych niżej rynków korzysta z podobnego zestawu pozycji, choć nie każdy wymaga każdej z nich, a różnią się w czterech kwestiach: jaki język, jakie nazwy składników, jaka data i kto jest wskazany. Tabela odpowiada na te cztery pytania dla każdego rynku, posługując się brzmieniem ustawy albo wytycznych urzędu; w przypadku Arabii Saudyjskiej wiersz opiera się na przepisach wykonawczych do saudyjskiej ustawy o produktach kosmetycznych i na FAQ SFDA dotyczącym kontroli z 2019 roku. Każdy wiersz to punkt wyjścia do listy kontrolnej, a kolejne części wyjaśniają poszczególne komórki.

RynekJęzykNazwy składnikówOznaczenie datyKto jest wskazany na opakowaniu
Korea (sprzedaż w Korei)Koreański; można dodać znaki chińskie albo języki obceStandaryzowane nazwy składnikówTermin ważności albo okres przydatności po otwarciu (PAO) podany razem z datą produkcjiNazwa i adres przedsiębiorcy (영업자); przy imporcie także kraj produkcji i producent
Unia EuropejskaUstala każde państwo członkowskie, dla zawartości, daty, środków ostrożności i funkcjiWspólne nazwy składników z unijnego glosariuszaData minimalnej trwałości; przy trwałości powyżej 30 miesięcy zamiast niej okres po otwarciuNazwa i adres osoby odpowiedzialnej; przy produktach importowanych kraj pochodzenia
Wielka BrytaniaAngielski dla zawartości, daty, środków ostrożności i funkcjiWykaz składników jak w tekście unijnym, z „(nano)” przy nanomateriałachData minimalnej trwałości albo okres po otwarciu, jak w tekście unijnymNazwa i adres osoby odpowiedzialnej (osoba odpowiedzialna potrzebuje adresu w Zjednoczonym Królestwie); przy imporcie kraj pochodzenia
Stany ZjednoczoneAngielskiNazwy wyznaczone w 21 CFR 701.30, a dalej z wymienionych tam dzieł referencyjnychBrak ogólnej reguły dotyczącej daty w przeanalizowanych tu przepisachProducent, pakujący albo dystrybutor, z określeniem takim jak „Distributed by”; amerykański kontakt do zgłoszeń zdarzeń niepożądanych; angielska nazwa kraju pochodzenia
JaponiaJapońskiNazwy japońskie, zwykle z listy prowadzonej przez Japońskie Stowarzyszenie Przemysłu KosmetycznegoTermin ważności tylko przy kosmetykach wskazanych przez ministerstwoNazwa i adres posiadacza zezwolenia na wprowadzanie do obrotu (製造販売業者)
TajwanChiński albo symbole uznawane międzynarodowo; wykaz składników może być po angielskuPełne nazwy składnikówDwie z trzech informacji: data produkcji, okres ważności i okres trwałościNazwa, adres i telefon producenta albo importera; przy imporcie kraj pochodzenia
Ramy ASEANAngielski i/lub język narodowy i/lub język zrozumiały dla konsumentów; państwa członkowskie mogą wymagać niektórych pozycji w języku narodowymStandardowe źródła referencyjne, takie jak International Cosmetic Ingredient DictionaryData produkcji albo data ważności; data ważności obowiązkowa przy trwałości poniżej 30 miesięcyFirma odpowiedzialna za wprowadzenie produktu na rynek; kraj produkcji
Arabia SaudyjskaArabski albo arabski i angielski, tylko dla danych, które wskazuje SFDA; przepisy wykonawcze pozostawiają tę listę SFDAWykaz składników w nazwach INCI (FAQ SFDA z 2019 roku)Data ważności; numer partii albo data produkcjiNazwa i adres producenta (FAQ z 2019 roku dopuszcza też dane saudyjskiego importera); kraj pochodzenia

Zjednoczonych Emiratów Arabskich nie ma w tabeli, bo nie udało nam się potwierdzić ich federalnego tekstu o oznakowaniu w źródle pierwotnym; wytyczne Urzędu Miasta Dubaju (Dubai Municipality) dotyczące kosmetyków dopuszczają dane na etykiecie po angielsku, po arabsku albo w obu językach, więc każdy wymóg dotyczący języka arabskiego warto potwierdzić z importerem w ZEA, zanim projekt graficzny do druku zostanie zamknięty. Kraje Zatoki Perskiej, w tym różnice między Arabią Saudyjską a ZEA w kwestii rejestracji, opisuje nasz przewodnik po eksporcie kosmetyków do ZEA i Arabii Saudyjskiej.

Pozycje wspólne dla większości rynków

Większość listy kontrolnej to wspólny grunt, ale nie każde prawo wymienia każdą pozycję. Poniższa lista podaje, które z przeanalizowanych tu tekstów wymieniają daną pozycję i czym różnią się w brzmieniu albo w tym, na którym opakowaniu ma się ona znaleźć:

  • Nazwa produktu i, jeśli nie jest oczywista, jego funkcja. UE wymaga podania funkcji, chyba że jasno wynika ona z prezentacji produktu, a tekst ASEAN łączy funkcję z nazwą. USA wymagają określenia tożsamości produktu (statement of identity) na głównym polu ekspozycyjnym.
  • Zawartość według masy albo objętości. UE zwalnia z tego opakowania poniżej pięciu gramów albo pięciu mililitrów, bezpłatne próbki i opakowania jednorazowego użytku. W USA ustawa Fair Packaging and Labeling Act wymaga jednostek calowo-funtowych i metrycznych, podczas gdy rozporządzenie FDA (21 CFR 701.13) nadal stanowi, że deklaracja w jednostkach metrycznych może pojawić się dodatkowo.
  • Numer partii. Korea, UE, Wielka Brytania, Japonia, Tajwan i ASEAN wymieniają go w swoich tekstach, a to on łączy sztukę na półce z zapisami partii w fabryce.
  • Data albo okres po otwarciu. Tu przepisy różnią się bardziej niż gdziekolwiek indziej, dlatego mają osobną część poniżej.
  • Środki ostrożności i ostrzeżenia. Korea, UE, Wielka Brytania, Tajwan, ASEAN i Arabia Saudyjska wymieniają je wśród pozycji obowiązkowych.
  • Pełny wykaz składników. Korea, UE, Wielka Brytania, USA, Tajwan, ASEAN i Arabia Saudyjska wymieniają go wprost. Japońska ustawa wymaga nazw składników wskazanych przez ministerstwo, a wytyczne prefektur wyjaśniają, że wskazanie obejmuje każdy składnik, więc Japonia również wymaga pełnego wykazu.
  • Podmiot odpowiedzialny za produkt, a przy imporcie kraj pochodzenia. W przeanalizowanych tu tekstach Korea, UE, Wielka Brytania, USA, Tajwan, ASEAN i Arabia Saudyjska wymagają podania pochodzenia przy produktach importowanych.

Korea dodaje dwie pozycje, których większość rynków eksportowych nie wymaga: cenę oraz sformułowanie albo oznaczenie kosmetyku funkcjonalnego, jeśli produkt jest kosmetykiem funkcjonalnym. Nasz przewodnik po rejestracji kosmetyków funkcjonalnych w Korei wyjaśnia, dlaczego wydrukowana deklaracja funkcjonalna musi zgadzać się z tą, którą złożono.

W jakim języku musi być etykieta?

Zwykle w języku narodowym rynku, choć często tylko dla niektórych pozycji. UE i Wielka Brytania stosują wymóg językowy do zawartości, daty, środków ostrożności i funkcji, a wykazu składników wśród nich nie ma. USA wymagają angielskiego, Japonia japońskiego, a Korea koreańskiego, natomiast Tajwan dopuszcza pełny wykaz składników po angielsku.

  • Unia Europejska. Art. 19 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 pozostawia język czterech pozycji (zawartości nominalnej, daty, środków ostrożności i funkcji) każdemu państwu członkowskiemu, w którym produkt trafia do użytkownika końcowego. Wykazu składników wśród nich nie ma. Trybunał Sprawiedliwości orzekł też, że koszt przygotowania etykiety w innym języku nigdy nie jest wystarczającym powodem, by pominąć informacje na opakowaniu (sprawa C-667/19).
  • Wielka Brytania. Te same cztery pozycje muszą być po angielsku, niezależnie od tego, czy na opakowaniu pojawia się też inny język (Cosmetic Products Enforcement Regulations 2013, przepis 5).
  • Stany Zjednoczone. Informacje obowiązkowe muszą być po angielsku. Jeśli etykieta zawiera jakiekolwiek treści w języku obcym, wszystkie informacje obowiązkowe muszą pojawić się także w tym języku (21 CFR 701.2).
  • Japonia. Według wytycznych prefektury Toyama dotyczących oznakowania kosmetyków importowany kosmetyk potrzebuje japońskiej etykiety przeznaczonej na rynek japoński, a nazwy składników zapisuje się po japońsku.
  • Tajwan. Ustawa mówi o języku chińskim albo symbolach uznawanych międzynarodowo, z wyjątkiem dla pełnego wykazu składników, który może być po angielsku. Pisma przy tym nie wskazuje; stosowanie znaków tradycyjnych to praktyka rynkowa.
  • ASEAN. Ramy ASEAN dopuszczają angielski i/lub język narodowy i/lub język zrozumiały dla konsumentów, a każdemu państwu członkowskiemu pozwalają wymagać w języku narodowym nazwy i funkcji, sposobu użycia, firmy odpowiedzialnej, zawartości i środków ostrożności. Jedna angielska etykieta nie wystarcza więc automatycznie w całym regionie. Nasz przewodnik po zgłoszeniu kosmetyków w ASEAN i strony rynków, takie jak produkcja w Korei na rynek wietnamski, omawiają poszczególne państwa członkowskie.
  • Arabia Saudyjska. Przepisy wykonawcze pozostawiają Saudyjskiemu Urzędowi ds. Żywności i Leków (SFDA) wskazanie, które dane muszą być po arabsku. Jego FAQ dotyczące kontroli z 2019 roku wymienia nazwę produktu i markę, nazwę i adres producenta albo saudyjskiego importera, funkcję produktu i warunki przechowywania, po arabsku albo po arabsku i angielsku razem; przed drukiem warto sprawdzić aktualne wymagania SFDA.
  • Korea. Produkty sprzedawane w Korei muszą być oznakowane czytelnie po koreańsku, a można dodać znaki chińskie albo języki obce.

Jakie nazwy składników akceptuje każdy rynek?

Jeden wykaz składników można wykorzystać na kilku rynkach tylko tam, gdzie systemy nazewnictwa się zgadzają, a nie zgadzają się wszędzie.

RynekReguła nazewnictwa w tekście
Unia EuropejskaWspólna nazwa składnika z glosariusza, o którym mowa w art. 33; w jej braku nazwa z ogólnie przyjętej nomenklatury. Wykaz poprzedza słowo „ingredients”, nanomateriały oznacza się „(nano)”, a wystarczy, że wykaz znajduje się na samym opakowaniu zewnętrznym
Stany ZjednoczoneNazwy wyznaczone w 21 CFR 701.30, a dalej dzieła referencyjne wymienione w rozporządzeniu, począwszy od CTFA Cosmetic Ingredient Dictionary. „Fragrance” i „flavor” mogą zastąpić wymienianie ich składników
JaponiaNazwy japońskie, zwykle brane z listy publikowanej przez Japońskie Stowarzyszenie Przemysłu Kosmetycznego; wykazu INCI nie można po prostu wydrukować w niezmienionej postaci
TajwanPełne nazwy składników, które mogą być zapisane po angielsku
ASEANNajnowsze wydanie standardowych źródeł referencyjnych, takich jak International Cosmetic Ingredient Dictionary; składniki roślinne według rodzaju i gatunku
KoreaStandaryzowane nazwy składników w kolejności malejącej; składniki w ilości 1% lub mniej, kompozycja zapachowa i barwniki mogą występować w dowolnej kolejności

Dwie rzeczy łatwo przeoczyć. Po pierwsze, amerykańskie rozporządzenie nie używa słowa INCI; odsyła do własnych wyznaczonych nazw, a dalej do dzieł referencyjnych. Po drugie, kompozycja zapachowa podana jednym słowem nie zawsze wystarcza. W Korei kompozycję zapachową można podać jednym słowem (향료), chyba że zawiera alergen wskazany przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Żywności i Leków; wtedy ten alergen podaje się z nazwy.

Daty: termin ważności, minimalna trwałość czy okres po otwarciu

Reguła dotycząca daty to miejsce, w którym jeden projekt opakowania najczęściej przestaje wystarczać na drugim rynku, bo każdy tekst inaczej traktuje trwałość.

  • Unia Europejska i Wielka Brytania. Data minimalnej trwałości jest wymagana przy produktach o trwałości 30 miesięcy lub krótszej. Powyżej tego progu etykieta podaje zamiast niej okres po otwarciu.
  • ASEAN. Etykieta podaje datę produkcji albo datę ważności, a data ważności jest obowiązkowa, gdy minimalna trwałość wynosi poniżej 30 miesięcy.
  • Korea. Etykieta podaje termin ważności albo okres po otwarciu. Jeśli użyto okresu po otwarciu, musi mu towarzyszyć data produkcji.
  • Tajwan. Etykieta łączy dwie z trzech informacji: datę produkcji i okres ważności, datę produkcji i okres trwałości albo okres ważności i okres trwałości.
  • Japonia. Termin ważności jest wymagany tylko przy kosmetykach wskazanych przez ministerstwo, więc nie każdy produkt go potrzebuje.

Niezależnie od formy, której wymaga rynek, wydrukowana liczba musi wynikać z danych. Trwałość albo okres po otwarciu ustala się na podstawie badań stabilności i kompatybilności ostatecznej receptury w docelowym opakowaniu. Tekst o badaniach stabilności kosmetyków wyjaśnia tę pracę, a nasz przewodnik po badaniach jakości kosmetyku przed premierą umieszcza ją wśród pozostałych badań, których potrzebuje produkt.

Kto musi być wskazany na opakowaniu?

Opakowanie wskazuje podmiot, który odpowiada prawnie za produkt na danym rynku. W każdym systemie jest to inny podmiot i zwykle nie jest to koreańska fabryka.

  • Unia Europejska. Osoba odpowiedzialna, z nazwą i adresem. Nasz tekst o zgłoszeniu CPNP dla kosmetyku z Korei wyjaśnia tę rolę.
  • Wielka Brytania. Osoba odpowiedzialna, która musi mieć adres w Zjednoczonym Królestwie. Irlandia Północna nie jest objęta wytycznymi dla Wielkiej Brytanii i potrzebuje osoby odpowiedzialnej z siedzibą w Irlandii Północnej albo w UE. Strona produkcja w Korei na rynek brytyjski opisuje, czym różnią się te dwie drogi.
  • Stany Zjednoczone. Producent, pakujący albo dystrybutor, z określeniem takim jak „Manufactured for” albo „Distributed by”, gdy wskazany podmiot nie wytworzył produktu. Zgodnie z MoCRA etykieta zawiera też amerykański adres, amerykański numer telefonu albo elektroniczne dane kontaktowe, którymi może być strona internetowa, przez które osoba odpowiedzialna przyjmuje zgłoszenia zdarzeń niepożądanych. MoCRA uchwalono 29 grudnia 2022 roku, a ten wymóg zaczął obowiązywać dwa lata później. Osoba odpowiedzialna nie musi być firmą amerykańską. Nasz tekst MoCRA — czego naprawdę wymaga importowany kosmetyk opisuje tę rolę.
  • Japonia. Posiadacz zezwolenia na wprowadzanie do obrotu (製造販売業者), z nazwą i adresem. Japońską etykietę można nałożyć w fabryce poza Japonią albo po imporcie, u producenta kosmetyków w Japonii, który ma odpowiednie zezwolenie.
  • Tajwan. Producent albo importer, z nazwą, adresem i numerem telefonu, a przy produktach importowanych także kraj pochodzenia. Nasz przewodnik po wymogach PIF i GMP na Tajwanie opisuje pozostałe obowiązki importera.
  • ASEAN. Firma albo osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu na rynek w danym państwie członkowskim.
  • Korea. Przedsiębiorca (영업자), który wprowadza produkt na rynek koreański, zazwyczaj odpowiedzialny dystrybutor (책임판매업자), z nazwą i adresem. Produkty importowane podają też kraj produkcji i producenta.

Przepisy zmienione albo jeszcze oczekujące — stan na listopad 2026

Dwie reguły dotyczące alergenów zapachowych są na różnych etapach, a etykiety oparte na starszej liście kontrolnej mogą pominąć obie.

  • Unia Europejska: obowiązuje dla nowych produktów. Rozporządzenie (UE) 2023/1545 dodało do systemu oznakowania 56 alergenów zapachowych, z progami oznakowania 0,001% w produktach niespłukiwanych i 0,01% w spłukiwanych. Od 31 lipca 2026 produktów, które nie spełniają nowych wymogów, nie można już wprowadzać do obrotu w UE. Produkty wprowadzone przed tą datą mogą pozostawać w sprzedaży do 31 lipca 2028.
  • Stany Zjednoczone: w ustawie, jeszcze nie w rozporządzeniu. MoCRA wymaga oznakowania alergenów zapachowych, ale same alergeny ma określić rozporządzenie FDA. Według stanu na 20 listopada 2026 nie znaleźliśmy w Federal Register żadnego projektu ani ostatecznej wersji rozporządzenia FDA w sprawie alergenów zapachowych, więc nie ma jeszcze amerykańskiej listy ani progu, według których można by drukować. Warto sprawdzić to ponownie przed każdym nakładem.

Zgodnie z MoCRA USA wymagają też, by produkty przeznaczone wyłącznie do użytku profesjonalnego wyraźnie podawały, że mogą ich używać tylko licencjonowani profesjonaliści.

Czy produkt wytworzony w Korei potrzebuje koreańskiej etykiety?

Nie, jeśli jest wytwarzany wyłącznie na eksport i nie jest sprzedawany w Korei. Art. 30 ustawy o kosmetykach pozwala, by produkty wyłącznie eksportowe stosowały przepisy kraju importu zamiast koreańskich przepisów o oznakowaniu. Produkt sprzedawany również w Korei potrzebuje koreańskiej etykiety na zapas przeznaczony na rynek koreański.

Ma to znaczenie dla planowania. Marka, która sprzedaje ten sam produkt w Korei i poza Koreą, zwykle potrzebuje więcej niż jednej wersji opakowania, a wersja koreańska zawiera pozycje, takie jak cena, których rynki eksportowe nie wymagają. To, jakich dokumentów potrzebuje wysyłka eksportowa, jest osobnym pytaniem, które omawia tekst dokumenty eksportowe kosmetyków z Korei — co potwierdzają.

Co robimy, a czego nie robimy

  • Koordynujemy dane produkcyjne, od których zależy etykieta. W zakresie projektu Seoul Coslab koordynuje dokumentację z naszymi producentami partnerskimi: wykaz składników, numerację partii i dane, na których opiera się data albo okres po otwarciu. To część naszego wsparcia eksportowego i regulacyjnego.
  • Nie przejmujemy odpowiedzialności prawnej za etykietę. Spoczywa ona na osobie odpowiedzialnej, importerze, dystrybutorze albo posiadaczu zezwolenia na wprowadzanie do obrotu na każdym rynku, jak opisano wyżej.
  • Nie obiecujemy, że etykieta przejdzie weryfikację. Decyduje o tym urząd każdego rynku, a w UE i Wielkiej Brytanii osoba odpowiedzialna.
  • Nie jesteśmy Państwa doradcą prawnym. Ten tekst ma charakter poglądowy, a jego źródła pierwotne podajemy na końcu.

Samo opakowanie opisuje strona o doborze opakowań kosmetycznych w Korei.

Najczęstsze pytania

Czy UE wymaga wykazu składników w języku każdego państwa członkowskiego?

Nie. Art. 19 ust. 5 unijnego rozporządzenia w sprawie produktów kosmetycznych pozwala każdemu państwu członkowskiemu ustalić język dla zawartości, daty, środków ostrożności i funkcji. Wykazu składników na tej liście nie ma, a stosuje się w nim wspólne nazwy składników z unijnego glosariusza.

Czy jedna angielska etykieta wystarczy w całym ASEAN?

Nie automatycznie. Ramy ASEAN akceptują angielski, ale każde państwo członkowskie może wymagać w swoim języku narodowym nazwy i funkcji, sposobu użycia, firmy odpowiedzialnej, zawartości i środków ostrożności. Przed drukiem warto sprawdzić każdy kraj.

Czy USA wymagają nazw INCI na etykietach kosmetyków?

Nie pod tą nazwą. Amerykańskie rozporządzenie nie używa terminu INCI. Wymaga nazw wyznaczonych w 21 CFR 701.30, a tam, gdzie żadnej nie wyznaczono, nazw z wymienionych w nim dzieł referencyjnych, począwszy od CTFA Cosmetic Ingredient Dictionary.

Czy każdy kosmetyk potrzebuje daty ważności?

Nie. UE i Wielka Brytania wymagają daty minimalnej trwałości tylko przy produktach o trwałości 30 miesięcy lub krótszej, a przy pozostałych okresu po otwarciu. ASEAN czyni datę ważności obowiązkową poniżej 30 miesięcy. Japonia wymaga terminu ważności tylko przy kosmetykach wskazanych przez ministerstwo.

Czy pełny wykaz składników może zostać po angielsku na Tajwanie?

Tak. Art. 7 tajwańskiej ustawy o higienie i bezpieczeństwie kosmetyków wymaga na etykiecie języka chińskiego albo symboli uznawanych międzynarodowo, z wyjątkiem, który pozwala zapisać pełny wykaz składników po angielsku.

Czy jedno opakowanie może służyć zarówno Korei, jak i rynkom eksportowym?

Zwykle nie. Zapas sprzedawany w Korei potrzebuje koreańskiej etykiety, która zawiera pozycje, takie jak cena, których rynki eksportowe nie wymagają, więc marka sprzedająca na obu zwykle prowadzi więcej niż jedną wersję opakowania.

Źródła
  1. Cosmetics Act, Article 10 (화장품법 제10조, 화장품의 기재사항) — Ministry of Government Legislation (Korea Law Information Center)
  2. Cosmetic labeling standards and methods (화장품 표시기준 및 방법) — Ministry of Government Legislation (Easy Law)
  3. UK Cosmetics Regulation (assimilated Regulation (EC) No 1223/2009), Article 19: Labelling — legislation.gov.uk (The National Archives)
  4. Judgment of the Court in Case C-667/19 (labelling of cosmetic products) — Court of Justice of the European Union
  5. Fragrance allergens labelling — European Commission
  6. The Cosmetic Products Enforcement Regulations 2013, Regulation 5 — legislation.gov.uk (The National Archives)
  7. Making cosmetic products available to consumers in Great Britain — GOV.UK
  8. 21 CFR Part 701: Cosmetic Labeling — Electronic Code of Federal Regulations
  9. 15 U.S.C. §1453: Requirement of label (Fair Packaging and Labeling Act) — U.S. Government Publishing Office (govinfo)
  10. 21 U.S.C. §364e: Labeling (Modernization of Cosmetics Regulation Act) — U.S. Government Publishing Office (govinfo)
  11. 19 U.S.C. §1304: Marking of imported articles and containers — U.S. Government Publishing Office (govinfo)
  12. Act on Securing Quality, Efficacy and Safety of Products Including Pharmaceuticals and Medical Devices, Article 61 — e-Gov Law Search, Digital Agency of Japan
  13. Labeling and advertising of cosmetics (化粧品の表示・広告について) — Toyama Prefectural Government
  14. Cosmetic Hygiene and Safety Act, Article 7 (化粧品衛生安全管理法 第7條) — Laws and Regulations Database, Ministry of Justice (Taiwan)
  15. Implementing Regulation of the Cosmetic Products Law (English translation; the Arabic original prevails) — Saudi Food and Drug Authority
  16. Technical Guidelines for Cosmetics and Personal Care Products, DM-HSD-GU116-CPCP2 V2.1 — Dubai Municipality
  17. FAQ: SFDA inspection of cosmetic products at ports of entry (2019) — Saudi Food and Drug Authority
  18. ASEAN Cosmetic Labeling Requirements (Guidelines on Cosmetic Products, Annex I Part 7) — National Pharmaceutical Regulatory Agency, Malaysia

Ta strona zawiera informacje ogólne służące planowaniu produkcji. Nie stanowią one porady prawnej ani regulacyjnej, nie mają mocy prawnej i nie można z nich wywodzić żadnych roszczeń. Wymogi różnią się między rynkami i zmieniają się w czasie — przed podjęciem działań należy potwierdzić aktualny stan we właściwym urzędzie lub u wykwalifikowanego doradcy.

Zacznijmy brief produktowy

Stwórzmy razem
przyszłość kosmetyków.

Zacznijmy brief produktowy →